بابولاله

بابولاله هغو مخصوصو مسريو او سندرو ته وايي چې د واده په لومړۍ ورځ دڅاښت په وخت کې چې د ناوې سر غوړوي او د واده پر مخصوص تخت یې کښېنوي،د ورا او د ناوې د خوا ښځې ګډې وډې شاوخوا سره کښېني او ناوې په منځ کې ناستهوي،د ناوې و سرته ويل کېږي٠نو دغه ښځې دريې پر وهي او دغه سندره په ګډه  ورسره وايي :

اوښ ولاړ زنګون تړلی _تر هغو به ئې خلاص نه کم چې زما جان نه دی راغلی
اوښ ولاړ _زنګون _تړلی(ها)بابولاله _لاله
اوښ ولاړ (وای وای )زنګون تړلی[وای]
تر هغو به ئې خلاص نه کم [وای]بابولاله _ لاله
څو زما جان [وای وای]نه دی راغلی [وای]

لومړۍ مسرۍ تکرار او په منځ کې ئې [بابولاله وای وای]وراچول کېږي٠دوهمه مسرۍ یو وار او د مسرۍ په منځ کې [وای ،بابولاله،لاله،وا لا ،لا]وراچوي٠د بابولالې سندرې په درۍ نورو ډولونو هم بلل کېږي ،هر ډول ېې بېل،بېل نوم لري
او وروسته ښودل کېږي

الف ١ اسو وششنل په زوره جلوونه راطلب کئ --- زموږ د خېښ د لويه کوره ٢ امارت ډېرې ايندارې لالي پسې را ږغ کړۀ --- نېک پلوه شې ورېندارې ٣ اوښ ولاړ زنګون تړلی تر هغو به ئې خلاص نه کم --- څو زما جان نه دی راغلی ٤ اوښ ولاړ وکجاوو ته زموږ وخېښ ته وا راووزه --- لور راوباسه لو بته ٥ اوښه ولاړه تر دامانه زما جان پسې خبر کئ --- چې په شرنګ وهي بهاڼه ب ٦ باران اوري منا څاڅي که ناوې زما د جان وه --- تر نوکانو ئې زر څاڅي پ ٧ پر اور واچوئ بروځې داسې زوم مو دروستلی ---  تاسې وګورئ د ورځې ٨ پر پلو دې پېلبو ده ته مې ګرانه ! منډه مه کړه --- ورا دې ټوله د لېورو ده ٩ پر دامان ولاړه هنجه زما جان د بېخه وکښه --- نوم ئې ولاړ پر څلور کونجه ١٠ پر دېوال ويشتلی سکور دی  زما د جان وادۀ چې وړينه --- د لالي په غېږ کې زور دی ١١ پر کور دوه زرغونه شاله زما د جان ورته ولاړ دی --- لاس ئې نه ورځي د خياله ١٢ پر کور سور زومبک ځړيږي هغه لور دې سترګې وخوري --- چې د پلار په کور نازيږي ١٣ پر موږ بيا د روپو زور دی څلورنيم زره مهرونه --- زما د جان د ناوې پسول دی ١٤ پر موږ بيا نوی هوس دی د جان ساری مې نشته --- مګر اوس د مور په نس دی ١٥ پلو واچوه پر بوټي لېور دې اغا جان دی --- اشرفۍ وېشي په موټي ١٦ په درګاه کې خزانه ده په ښو ئې وستايه --- زما د جان خواښې درڼه ده ١٧ پر ترنک کې کجاوې دي زما جان چې وادۀ وړينه --- ورسره مستې ترلې دي ت ١٨ تر بالښت لاندې انار دی داسې زوم مو دروستلی --- چې نامتو د کندهار دی ١٩ تر دېوسه لاندې کوچي دی زمونږ خېښه دا ده راغله --- سل اويا ئې چنګوټی دي چ ٢٠ چې به ګل کوې ماخیه هغه پلار دې کولمې پرې شي --- چې به لور کوي مخيه ٢١ چې پر مونږه وه مونږ خو وکړۀ چې وار دخېښې راغی --- اميري کارونې وکړۀ ٢٢ چې ټوپک ئې پر پښې اېښی تر داسې غیرت ځار شم --- زما جان دی سر پر اېښی ٢٣ چې چکن دې ارخالک دی زما جان دغه دی راغی --- د مکې د ور لايق دی ٢٤ چې د مخه مو دالان دی ناوې مه که ارمانونه --- ورا دې ټوله ښه زلميان دی ٢٥ چې د موږه کړي خېښيه نغری دې چارکونجه کۀ --- کور دې لوړ کۀ په غاليه ٢٦ چې رنجک مو کښيده دی د خدای رښتيا به وايو --- زوم تر ناوې ښايسته دی ٢٧ چې ګډوه مو ځينځيرداره چې ناوې د لالي ده ---  دا به نوي بې کرداره ٢٨ چې مېچن ميده اوړۀ کئ هغه مور دې ارمان نه کئ --- چې د ځوی ناوې وادۀ کئ خ ٢٩ خور پل واخله پونده کښېږده زما جان پر خال مين دی --- هفتګي خالونه کښېږده ٣٠ خور په تش کې اوبه تورې موږ داسې ناوې درکړه --- بې رنجو ئې سترګې تورې ٣١ خور په زين کې کوټری دی مه ئې شرنګويه --- زموږ د خېښې زړۀ نری دی ٣٢ خور تور اس تور ئې تانګونه زما د جان وادۀ مو راوړ --- د میوند پر ميدانونه ٣٣ خور خدای ښۀ ؤ ښۀ ئې وکړه زما جان په خندا راغی --- ولالي تې کوزده وکړه ٣٤ خور د ورور وادۀ کوينه داسې خور دې ګل ګلاب شي --- چې وراباڼې بويوينه ٣٥ خور راوباسه غاليه د کمبلو د وړو نه يو --- اوښان مه را درنويه ٣٦ خور سهار دی زموږ تلوار دی ناوکۍ مو په لاس راکه --- زموږ کور پر کندهار دی ٣٧ خور سېرلی پر منا وخوت د خدايه موږ راضي يو --- چې د خېښه مو لاس وخوت ٣٨ خور ململ دی نوم ئې لوړ دی ښۀ لېور ختلی لمر دی --- د ورېندارې سر په لوړ دی ٣٩ خور مه غواړئ نه به غواړو  ناوکۍ مو په لاس راکئ --- د خدای ښې به سره غواړو ٤٠ خور مه لور وای مه ئې نوم وای مه د لوی سهار ژړا وای --- مه د لمر خاته بېلتون وای ٤١ خور ئې بيا تر چولو ګوري ولاکه بيا ورغږ کي --- چې دادا ادې دې بولي ٤٢ خورې خدای دې هر چا خدای دی د لالي د کور وسرته --- زما د جان د ناوې ځای دی ٤٣ خورې درغلو درځونه کندهار کې نجونې ډېرې --- موږ پر ښۀ نامه درځونه ٤٤ خورې سره شوه سره غرمه شوه ناوې ژر ژر جوړويه --- نن بيا درباندې شپه شوه ٤٥ خورې سره شوه سره غرمه شوه ناوکۍ مو په لاس راکه --- تر پښو لاندې مځکه سره شوه ٤٦ خورې ورا راغله پر غولی پر غولی راخپره شوه --- د نغري تر ژيه پورې ٤٧ خورې ورا راغله د بلخه د بخارا کميس ئې راوړی --- نرۍ ستن ده باندې څرخه ٤٨ خېښې نوی سر اودلی زما جان ئې داسې جوړ کئ ---  لکه لمر پر غره ختلی د ٤٩ د ټوپک په خوا کې خال دی ناوې ښې کوه خبرې --- لالی ستا د تندي خال دی ٥٠ د چارسو ډېرې خوليه زما د جان پر سر ئې نه کړه --- مورئې نه وه سکنيه ٥١ د خاسې د ارزانيه زما وجان تې پر سر نه کړه --- خواښې نه وه سکنيه ٥٢ د دالان مخ مو واښۀ دی داسې زوم مې دروستلی --- د کالۀ رنګ مو په ښۀ دی ٥٣  درنه خښته اوبو راوړه که ناوې زما د جان ده --- پر نيلی اس باندئې راوړه ٥٤ د زوم مشرې ورېندارې د باهو دې شرنګهار دی --- اسپې وتورېدې ولاړې ٥٥ د سپرلو لويه ميدانه سپرلو دې لا په خوا ده --- ستړی مه شې زما جانه ٥٦ د سکاڼ لم لکه لېڅيه زما جان ئې په شا راوړی --- لکه توره بلوڅيه

٥٨ د سهار باده زلزله دغه لور ئې پر يوه وړئ --- دا شيرينه مور پر بله ٥٩ د سهار چرګو کل کل کئ زما جان دغه دی راغی --- پر خسر ئې توکل کئ ٦٠ د سهار خونه توده ده زما جان ځنې راووت --- په ښي لاس ئې وظيفه ده ٦١ د کور سر ګوره نړېږي ناوکۍ مو ځنې بوتله --- اوس به څوک ورولاړېږي ٦٢ د کونجۍ پر سر سرپوښه مه ئې ښورويه --- ناوې ډکه ده له خروښه ٦٣ د لور مورې اندېښنې کړه لايقې د ځوی مورې --- د کږدۍ مراندې اوږدې کړه ٦٤ د لور مور ګوره بيده ده مه ئې ښورويه --- نن ئې بيا لمبه تازه ده ٦٥ د مسجد تر شا ناره ده په څه درب ئې ودوينه --- د چا لور د چا ورېره ده ٦٦ د نري پوړني ناوې دا نری دې پاته مه شه --- زما د جان ښايستې ناوې ٦٧ دوه ! سر تر کلي وخوت دغه زما جان دی --- د سرو زرو سره وخوت ٦٨ د ورا وري مو لمور دي چې ستا په ورا راغلي --- هغه ټوله شملور دي ر ٦٩ ورځې دوې دي د ښاديه اول چې ځوی ئې زېږي --- بل چې راوړي ناوکيه ز ٧٠ زرغونه شي ناوکيه د اوو ځامنو مور شې --- چې ولاړه کئ کېږديه ٧١ زما جان زمري نه تښتي د کوزدې کټو ئې باندې --- د وادۀ کلنګ ئې سکښتي ٧٢ زموږ خېښي هم مو خپلي زما د جان په ورا راغلې --- د ابرۍ غواړي پوړني ٧٣ زموږ د خېښ کمبلې کلکې زما جان باندې تېريږي --- سپينې پښې لکه کالکې ٧٤ زموږ واده پر ګرمسېل دی ناوې ژر ژر جوړويه --- راسره د سپرلو سېل دی ٧٥ زه به لاس کم په کڅوړه د خور برخه به ورکم --- خور دې خدای نه کي بې وروره س ٧٦ سرکونډی دی نه اود کېږي چې خپله مور  ئې نه وي --- په پرديو نه اود کېږي ش ٧٧ شين بادرنګ اوبو راوړی داسې زوم مو دروستلی --- چا په خوب نه دی ليدلی ک   ٧٨ کجاوې به سر په سر کړو زما د جان ناوې درنه ده --- د لالی دا به ورتول کړو ٧٩ کهاران ګوره چې خاندي که ناوې زما د جان ده --- سور جوپان تر لاندې زانګي ګ ٨٠ ګوتې وخورې سراودنې په لوی سهار دې مات کړۀ --- د پېکو نري بندونه ل ٨١ لمر راوخوت اوره سره شوه که وراباڼې زما د جان وه --- د برېښنا په دود ئې تله شوه ٨٢ لور او مور سره ولاړې د لور اوښکې ئې توی شوې --- د دې مور پر ګرېوان ولاړې ٨٣ لېورو ونيسئ لونګيه د لالی ناوې راباسو --- مخ ئې لمر شا ئې سپوږميه م ٨٤ موږ راغلي له ليرې يونه کار مو دلته بل څه نه ؤ --- موږ يوه مسته پېغله وړونه ٨٥ مېږې ولاړې وري خلاصيږي دا هم د خدای رضا ده --- لور د مور څخه بېلېږي ن ٨٦ ناوکۍ پر تنګاچه ځي چې کوښې ئې ورپه پښو کړئ --- د لېورو د مخه ښه ځي ٨٧ ناوکۍ پر لاس دسمال دی چې د کام ئې بېلوينه --- پر زړګي ئې ډېر ارمان دی ٨٨ ناوکۍ خانواده ده د پلار د کوره ئې بيائې --- خانه زاده ورسره ده ٨٩ ناوکۍ ګوتې د سرو دي تر دسمال ئې را اېستلي --- چې سکه لېورونه څو دي ٩٠ ناوکۍ سين و دريابې د پلار د کور سردارې --- د مېړۀ د کور بادارې ٩١ ناوې اغوستی دې تنک دی زما جان دغه دی راغی --- د پسرلي تر ګل نازک دی ٩٢ ناوکۍ پرېکه عباسيه د پېکيو وار دې تېر شو --- اوس دې وار دی دی نګښيه ٩٣ ناوې پښه اخله سپرېږه زما جان درته ولاړ دی --- په ځوانۍ ئې هوسېږه ٩٤ ناوې څه شمشادي درخته زما جان تر لاندې ناست دی --- باچاهي کوي بې تخته ٩٥ ناوې څه سنګار دې کښېښو اينکی د دنيا دود دی --- دنيا دود دې ولې پرېښو ٩٦ ناوې څه په ارمان ژاړې چارګل مو دی ورکړی --- د بتکيو امېل غواړي ٩٧ ناوې ځه په مخ دې ښه شه چې ستا په سر کې درد شي --- نيلی اس دې صدقه شه ٩٨ ناوې ژاړه شرم نشته موږ ټوله سره خپل يو --- بېګانه راسره نشته ٩٩ ناوې سيوری دې ببر دی په رنګ خو ښايسته ئې --- په عمل دې خدای خبر دی ١٠٠ ناوې ښوولی دې تخت دی که مې جان ته خدای زور ورکړ --- ناوې ستا تندی د بخت دی ١٠١ ناوې ګل په تندي کښېږده زما د جان تر شا سپره شه --- دغه خپل همزولی پرېږده ١٠٢ ناوې ګل ده ګل بې بولو که هر څو ښايسته ده --- زما د جان په نوم ئې بولو ١٠٣ ناوې ګل پر تندي کښېږده لېور دې زما لالی دی --- اغامير نوم باندې کښېږده ١٠٤ ناوې مه ژاړه ماښام دی زما جان په خدای لوړلی --- پر ما بل مېړۀ حرام دی  ١٠٥ ناوې مه ژاړه ژړيه تا بيايو زما جان ته --- په بند دې نه بيايو بنديه ١٠٦ ناوې مه شې داسې خواره دلالي د زړۀ د پاره --- پر موږ سروسترګې دواړه ١٠٧ ناوې هی که اسکېلوی که همزولې درته ناستې --- د همزولو زړۀ نری که و ١٠٨ ورا دې راغله ټک ئې نه شته د ټوپک دارو به ورکو --- د ويشتو سړی ئې نه شته ١٠٩ ورا راځي پر له پنډېږي د خارا کميس ئې راوړ --- اوس پر ناوې نه جوړېږي ١١٠ وروره راشه لارې باسه که لار درڅخه نه شته --- د هوسۍ په ښکر ئې باسه ١١١ وروره لاس که په کڅوړه اصيل غمی راکاږه --- خور دې ځي د پلار له کوره ١١٢ ولې ژاړې ناوکيه کميس به دې خارا کو --- د ګنډ غاړه دې نجيه

١-دوه ،دوه تاره اخلئ :
د دغه بابولالې مسرې تر بابولالې وروسته په بابو لاله پورې متصله په بېل وزن او اهنګ سره ويل کېږي٠لومړی دا مرجع چې يو بېل مخصوص بيت دی ور اچوي :

دوه،دوه تاره اخلئ ګېسو ورو،ورو ئې بېلويه
ناوکۍ مو ده ناندانه تر غرمې ، مې ئې ځنډويه

بيا نو پر دغه وزن د بابولالې يو بيت پسې وايي،په داسې ډول چې لومړۍ مسرۍ درۍ واره چابک،چابک مکره وايي او د وروستۍ مسرۍ اخره برخه دوه،دوه،ځلې
ويله کېږي٠لکه دا :

شين بادرنګ اوبو راوړی  ---  شين بادرنګ(رنګ) اوبو راوړی
شين بادرنګ(ها) اوبو راوړی
داسې زوم مو دروستلی ----چا په خوب(خوب)نه دی ليدلی
چا په خوب(خوب)نه دی ليدلی

٢-خورښادی :
هر کله چې د ناوې پوښ يا جوړه د زوم له خوا دناوې کره راوړي او دا پوښ پر ناوې نيسي،نو ښځې په دغه حال کې دريې پر وهي،خوږې ورباندې شيندي او همدغه خورښادي په وايي٠لومړی د خورښادي ځانګړی بيت وايي :

خور ښادي دې ، مه، شه، پاته ----- خورښادي دې ،مه شه پاته  --  خورښادي مو ده
د کمبلې ژۍ ئې تورې ----  د کمبلې ژۍ ئې تورې
خورښادي مو ده
لالی پر ننګ ،مین دی خېښې نه باسي سرتورې
خورښادي مو ده

٣-ښه رو را :
ښه رو را هغه سندره ده چې د واده په لومړۍ ورځ چې د ناوې کره ورا باڼې راځي او ناوې ودوي ،چې د ناوې کورته رانژدې شول په همدغه تګ کې درېې وهي او دا سندره په کې وايي٠يوه ښځه د مسرۍ سر اخلي او نورې ئې کسر او پای ورسره نيسي او ټولې په يوه اواز مسرۍ پای ته رسوي٠د ناوې د خوا ښځې هم بالمقابل د سوال او ځواب پر ډول همدغه سندرې او مسرې وايي او ورو ،ورو راځي په شور درېې وهي څو د ناوې کره ورننوځي او بس کوي ېې٠
په دغه ښه رورا کې هم د بابولالې مسرۍ او بيتونه په بېل وزن د ښه رورا سره وايي ،بیا نو د بابولالې د بيت لومړۍ مسرۍ دوه،دوه ځلې او دوهمه مسرۍ يو ځل وايي٠

لکه دا :

(١)ښه رورا ښادي دې وشه  ---   شاه سلامتګي دې وشه
شين بادرنګ اوبو راوړی ---  شين بادرنګ اوبو راوړی
داسې زوم مو دروستلی ---- چا په خوب نه دی ليدلی

دشين خالو نارې

د دې نارو لومړی بند يو ځل او دوهم بند ئې دوه،دوه ځله ويل کېږي لکه دا :
شين خالو په تن وړه ده  ---- په رنګ ډېره ښايسته ده
په رنګ ډېره ښايسته ده

د کلا تر شا تېرېږې  ----- مرور ئې که شرمېږې مرور نه يم شرمېږم ----- د تومته دې بېرېږم تا په غرۀ کې مېږې پووې ----- ما پر ږغ وپېژندوې توره شپه ده توره خونه ----- شين خالو نه ده مالومه تور شپه به خدای رڼا کي ----- شين خالو به خدای پيدا کي د بوټو مخ دې چکن دی ----- ته چې ځې زما ځکندن دی د بوټو مخ دې زرين دی ----- ته چې ځې پر ما ناورين دی سور دسمال ئې پر وږو دی ----- کور ئې لوړ پر کارېزو دی دلته نشته کارېزونه ----- ژېړو کش که جلوونه شين خالو پر بام ولاړه ----- مچکی ټوپک په غاړه نه مچک غواړي نه غاړه ----- د جانان دېدن ته ولاړه  ژر راووزه بورکيه ----- اوس لا رڼا ده د سپوږميه بوره نه ده بورګۍ ده ----- بوره مازې لېونۍ ده شين خالو په کلي ولاړه ----- هم به لچ راوړي هم غاړه نه به لچ راوړي نه غاړه ----- د جانان ديدن ته ولاړه ګاډۍ ملونه ملونه کېږي ----- د کوږک وغرۀ ته خېژي د بوټو تڼۍ تړې ----- ګله پر کمه راڅخه ځې د بوټو تڼۍ تړم ----- د شاکار مېلې ته ځم ګله مکوه ګيلې ----- پر ما ولاړې دي پيرې ګله مه راځه د شپې ----- پر ما ولاړې دي پيرې ګله مکوه دقيت ----- پر مين تل راځي زحمت زه بندي وم په کلات کې ----- بورجو جګه خوله به راکې زما دې سر وخوري چارګل ----- چې يار مې ځي مخ پر کابل سپينه خوله لکه کالداره ----- خرڅوم ئې دکانداره سترګې تورې کي نو راشي ----- موږ خواران د کاره باسي ګله لاړ شه خټې وکه ----- د جالۍ کميس راوکه مور مې نه کوي دادونه ----- ماته راوړه بخملونه ما خو به زګېروی وکی ----- ګل خېرات راباندې وکی مګر خېرات راباندې وکئ ----- مور ئې تر يو کباب رانه کئ سپينه خوله دې په لکو ده ----- رضا ستا د شنو خالو ده د انار تر ګل پستې  ----- ماښام درځم که مې پرېږدې د ګاډۍ تر دريچو ----- کالي دې باد وهي ژړو زما د بورې کميس ژېړ دی  -----   که ژړ لمر پر برابر دی د ګاډۍ پېچونه تاو دي ----- ګله مړۀ دې بې وفا دي

د ګاډۍ پر پېچ زنګېږم ----- ګله لاس راکه درخېژم د ګاډۍ پر پېچ ولاړ ئې ----- ماته سره لالونه راوړې ګله کښېنه سره غرمه ده  ----- زماچارګل کړې سايه ده د اوبو پر سر لرګی دی  -----   ګله مه راځه مرګی دی شين خالو په ملا نرۍ  ----- په پښو به څنګه وړي بېړۍ زه دسرو زرو لښتی وای ----- چې په غوږ دشينخالۍ وای کشکې ته د انار ګل وای  -----   ما به اېښی پر اوربل وای پر اسمان باندې سپوږمۍ ده ----- که دا مخ دشينخالۍ دی ګرانه راشه که مې ګورې ----- لاس مې سره دي سترګې تورې د بادر د باد له زوره  ----- شينخالۍ نه کئ سرتوره که سرتوره شوم نازکه ----- د الوان ټېکری راوکه زه د سرو زرو بنګړی وای  ----- ستا په لاس کې مې شرنګی وای ته د بورې مېږې وری وای ----- ګرانه زه دې غړوندی وای د سورساندې ګل شکومه ----- شينخالۍ لره ئې وړمه پسرلی دی باران اوري ----- ګران د غرو په سرو ښوري شينخالۍ اوبو ته ولاړه  ----- سور ګړی راوړي پر غاړه د اوبو ګودر ته ځمه ----- د نازک ديدن کومه تور پېکی سپينه کلداره ----- کومې خواته ځې خالداره تور پېکی مې دی اودلی  ----- ګرانه تاته مې ساتلی دا کېږدۍ مې د چورۍ ده ----- کوم ئې وری کومه ئې ورۍ ده د کېږدۍ پېڅول پورې ----- هېڅوک نه شته که راګورې ګاډۍ مه لره چغکی -----   تر تا پردېس دی زما لالی زما لا خپله زړګی شين دی ----- ګاډۍ ستا تګ په ناورين دی ګاډۍ شنه دودونه باسي ----- اوس به زموږ مسافر راشي ګاډې اور دې پر پېچو شه ----- ما بندي جانان ته يوسه شين خالو په تن وړه ده  ----- په رنګ ډېره ښايسته ده ګاډۍ راغله پر شېوه ----- ګله سګرټ ولګوه و پانسۍ ته ئې خېژاوۀ  -----  ګل مې سګرټ ولګاوۀ زما د سر وخوري سرخي ----- ګل مې ووت د ياري زما دې سر وخوري پېکی  ----- د مور يو لرم لالی څوک دې نه مني مړانه ----- څو لا نور مړۀ که جانانه په  شېرجان ډلې پسې ----- ولاړې غيرت وزمانې سل مړۀ کړل سل ټپيان ----- جاغوری راووړ نن شېرجان د انار تر ګل نازکې  ----- کم لايق به دې وادۀ کي

د کاکړو غاړې

د کاکړو غاړې هم ځينې ځانګړي ډولونه او اهنګونه لري او يوه نمونه ئې دا ده :
هېروم ئې نه هېريږي  ---  ګران په خوب کې را ياديږې  جنګي او حماسي نارې

نه راځي وطن ګټي   ---- پر کابل کل تېر کئ توتي تر چڼلې زر روښان   ---- ولاړ کابل ته  کلاخان ځله مات ئې کړه ګورکيان   ---- تر جرمن سخت دی  کلاخان کلا ځي تايم ئې مل دی  ---- اور پر سرۀ ګورګانو بل دی يا به ځان خوار کړم پستې   ---- يا به کوټ وړم د رسالې بازه وله توپانچې   ---- وخت دی تمام پر لارې مرې باز ئې مړ کئ سره په زور کې  ---- کلا خان   به ولات نور کې خود به ئې ژاړي ناوکۍ  ---- تر باز د سر ووځي ګولۍ باز  دې نه يووړ تر ځايه   ---- پښې دې ماتې شه چار پايه د  بازخان  په مرګ خبر شو  ---- ژوب ته سره پرنګيان سر شو اوس دې ځان خوښ دی که بل  ----  تا به سردار باله پاګل سرې راټول کړۀ خپل هلکان  ---- کارتوس ورکئ لوی  شېرجان په تحصيل کې ټکهار دی  ---- نن د رود د سردار وار دی ورتمام شول کارتوسان  ---- تر ډېره نيت ؤ د شېرجان سپين پټکی مو شۀ لېلام   ---- د مچ پانسې ته وړي شېر جان چې پانسۍ ته ئې خېژاوۀ  ---- شېرجان سګريټ ولګاوۀ وايه دا دينک د څه کئ  ---- کور ئې زنګ توپانچۍ وکئ دينک سردار دې راشي   ---- ما ګورکيان له کابل باسي خلک ځي خپلو کورو ته  ---- وړي دينک تورو اوبو ته ولې نه راځې دينکه  ---- کلا نورو په نامه که خدای لرو دينک به راشی  ---- بيا به بېرته کلا زما شي که ئې مرګ نه وی درته ګران  ---- ماته همېش راځي جانان څوک دې نه مني مېړانه  ---- څو لا نور مړۀ کړه جانان په انګرېز به ځمکه سره کي  ---- ګران ملخی  وړي په اوږه کې سره دې مړۀ کړل سيک ټپي  ---- بخت نامې ځان دې غازي وپېکي ته دې ول ورکئ   ---- بخت نامې ملک دې غوبل کئ قام دې پرې شي پر نيمی  ---- بخت نامه مچ ته وړي پېکی نه پرېږدي سره پرنګيان  ---- تخت د ډيلي غواړي  جانان پور به ئې کو پيسه پيسه   ---- مچ ته دې نه وړي بخت نامه بنده درب امتي ستا  ---- پر صراط لار راکه پېشوا پر صراط به وکې نارې  ---- پېشوا خپل امتيان غواړي وزيرۍ چړۍ وهې  ---- په پښو خود زولنې وړې له ما پاته سپينې خولې  ---- ګاډۍ پر مچ ودرېدې ته د تور ټوپک تر خوله شې  ---- حق ويل کولای نه شې شنه کالي په رنګ د خم   ---- سبا لېويز بيائې قايم يا به ځان ګار کړم پستې  ---- يا به کوټ وړم د ملشې اوس ورځه سردار راځي  ---- درپورې سور به کمان کي په شرع د نبي  ---- سردارشېرک ولې ګور کې ودې ليد د شېرک واری  ---- چې مېختر لوټ کئ دوه واری زما د خاورې شي پېکی  ---- چې حسن خان له ملکه وړي چې به نه وي حسن خان   ---- په ګورکو لوټ کئ د ژوب ميان خدای د لږ کي تورپټکي  ---- له ګوسی يو حسن خان ځي پر مخ ځې پر شا دې زور دی   ---- کافرۍ سخت مزل لا نور دی سرې څڼو کې غوړېڅې   ---- د سهاک ولاړې جنازې اوس دې خوښ دی شېرک خان    ---- چې په باجو مات ئې کړۀ ګورکيان په شېرک سردار تنګسه ده  ---- پلټن ګرده د ګوره ده خدای د مل شه حسن خانه   ---- ځې د سرو ګورو ميان له غازيان ډېر دی جنګ به وشي   ---- که غواړم حسن خان نيسي که ژوندی ؤ حسن خان   ----   پر تا به اور کي هندوستان اوس دې خلاص کئ نادر خان  ---- د غدۍ وخت دی د جانان يو اختو بل شېرعلي  ---- له ژوبه سره پرنګيان وړي تور پټکی شنه کارتوسان  ---- پر بوره پنډ دي فراريان زما په زړۀ لمبې د بورې  ---- خلک وائې سل دی پتاپورې توره شپه شوه لار شوه ورکه  ---- په همېل ګړنجهار وکه سپينه خوله پسته غوزی  ---- تر کټ ئې کوز پراته پېکی سپينه خوله په خندا خاندي   ---- مازديګر دې کئ راباندې مځکه سره اسمان لمبه   ---- راغله د بورې د ورا شپه زياته نه درسره ځم   ---- رنجو راياده شوه کښېنم سپينې خولې ژېړ چارګلان  ----   راغلی ږوبی د خراسان په ښکاره راغواړم ګران   ---- ګورم د دې کلي ايمان

اوس ورځه رخصته ئې  ---- ډېره په لمر ودرېدې سره غرمه د کلي ميان   ---- له ما خولګې غواړي جانان خوند به راکئ ستا خولګۍ  ---- نه دې پرېږدم بې پښېمانۍ ستا خالونه پرخوله لوړ دي  ---- ګرانې ګرده سوداګر دي راښکاره سوه له بندو  ---- جنتو لوز ګه د اورو د کابل پلا مې اوږده که  ---- ما پردېس فېروزه که نه راځې نظر دې لوړ دی  ---- ګرانه بېج دې برابر دی زه دې مړه شوم له هوا  ---- له ځانه جوړ کئ نواب تا لېونی شوم وکړم څه  ---- بوری اهېل مې شوه ستا خوله مرګ به سخت وي که بېلتون  ---- وما ته يو نه دی معلوم ستا بېلتون به وړم تر کومه  ---- که يو کال وای تېراومې مرګی ښۀ دی غاړې باسي  ---- بېلتون وچ کاڼي پرې باسي په سرو سترګو ورته ګورو  ---- ارمانجن پر دنيا ښورو په هئ ارمان به مړۀ شو  ---- که به ستا په ديد ماړۀ شو زما په نيت کښې د سرې کور دی   ---- سکاڼې پښې واخله باد سوړ دی کال مې تېر کئ ستا بې ديده  ---- زما و زړۀ ته حیراني ده مازديګر دی ځي اوبو له  ---- ما پر تګ وپېژندووه ژاړه مه بېرته به راشو  ---- که د مرګ له سپېرو خلاص شو سپينه خوله مې نه هېرېږي   ---- لکه چرس په رګو کېږي زه د ګران په لمبو وسوم  ---- سوی وای ګرده سکارۀ شوم پر سپوږمۍ اوره پيدا کئ   ---- زه نازک له ځم لار راکئ سر مې تور کئ سوال مې وکئ  ---- خدای راجوړ زما يار نه کئ اوس ورځم نيت مې دغه دی  ---- ديد د خدای په اراده دی سترګې تورې په رانجه که  ---- سبا جنګ ته ځه نازکه ته چې ځې قدم په ورو که  ---- ټيکری پورته له خالو که د نرۍ بيالې پر غاړه  ---- پستې پورته که لاس دواړه چې زه مړه شم ګران خبر کئ  ----   زما د غاړۍ امېل ورکئ ما دې خدای نه کړي ظالم  ---- چې ستا د غاړې امېل وړم چې پر زړۀ کړم ستا ګيلې  ---- پر تن مې اور واخلي جامې زما پر تن روپۍ سړې سوې  ---- کورته ځم سترګې راسره سوې ما په سپينه خولګۍ موړ که  ---- بيا په ژوند کبر راجوړ که مسافر د بل وطن  ---- ادې پخلا که سر و بن زه چې ژاړم باړ مې ستا سي  ---- بيا له خلکو حيا راشي که بېمار شوم ور مې وړئ   ---- بوره سيول هسپتال دی زه  بېشکه هسپتال  ---- له ما نازک بې دوا ولاړ که چکن درباندې ګران دی   ---- کورته ولاړه شه باران دی پر ما نه ده تر تا ګران  ---- که چکن ګرد يوسي باران ستړې ومه اوس هوسا شوم   ---- ستا د خولې تر خندا ځار شم سره غرمه ده ټول مو ويني   ----  کورته ولاړه شه ورېښمينې ښايسته نازکې پښې   ---- په تروږمۍ څنګه راتلې سوال کوم پردېسه يم  ---- ګرانه په غېږ کې دې کښېنم مسافره ښۀ لګېږې   ---- سبا ځې که دلې کېږې قول وکې بيا رانه شې  ---- د بوړي ټوپک تر خوله شې کښېناستم پر ساړۀ ځای   ---- ارمان که اوس لېو نو وای سره غرمه د کلي ميان   ---- له ما خولګۍ غواړي جانان په کوڅه کې ږغ د ګران دی  ---- پر ما اور د  کلا ميان دی ما به کټ ته دروړه خولۀ  ---- ګرانه ګوا هېر د کړۀ زما ښۀ هغه توت دی هغه سيوری  ---- له ما ورک د ژړو لوري زما ارمان دي هغه شپې  ---- ساړۀ کنګل ته به راتلې نه ئې خورو نه څه کمېږي  ---- مور پر ګران ولې بېرېږي تورې سترګې سپين تندی  ---- په خالو سپين لکه بوری سور ټيکری پر منځ کويه  ---- راغله د بوری ملېشه صورت مې شو لمبې لمبې  ---- چې ستا چغکی شو کجاوې زړۀ مې نه کوي ګلان   ---- که شپه و ورځ اوري باران اوس دې صبر کي جانان  ---- وما ته ولوېدی ګرېوان  زياته ځم هلکان به ژاړي   ----  ګران هغه وختي لا غواړي چې راياد شي ستا پېکی   ---- په شپه راځم له هرنايی د نرګوسې تر ګل سرې  ---- کابل ته ځم که ته راځې د سپېرې او ژی وليانو  ---- نازک سر کئ د ځوانانو چې راياد شي ستا پېکی  ---- د شپې مې خوب ته نه پرېږدي

داټن نارې

الف اتڼ دې د سپېروان نجونې کوينه خورک ئې سپين کشمش دی ،  سهار ئې د غونډۍ شمال وهينه ٢ اتڼ مې اتڼي دی ---  کميس مې دسريښين د تراڼې دی پر مخ مې عباسيه---  شاه باز مې په سرو زرو سناري دی ٣ اتڼ مې د بورې نجونې وهينه پر ملا کږه وږه شې --- شاه باز ئې د نامه غوټۍ وهينه ٤ اتڼه ډېرې لاپې د وهلې چې ځای د رښتیا راغی --- اتڼه نجونې خدای وشرمولې ٥ امرت په ونه توره کندهاره زلفې مې اوږدې شوې ---  اوږدې زلفې به څه کړم بې د ياره ٦ اوبو سه د ولې غاړه اوبو سه پر يار مې سلام وايه --- دا ګل مې د سينې ورلره يوسه ٧ بابکه په څه ناز دې لويولم د ژرګو اور دې بل کۍ --- بابکه پر لمبو دې کړولم پ ٨ پروسږ کال لا ښه ؤ ---- لاليه تر شاتوت لاندې مېشتۀ ؤ د خدای فضل که نه وای ---- لاليه سږ به دواړه سره مړۀ ؤ ٩ پر ځنګلۀ باندې د دوو زمريو پل دی دا يو زما لالی دی --- دا بل زما ورورک ورسره مل دی ١٠ پورته پنجوائي کښته سپېروان دی نور د ګرمې مړه شوۀ ---- پر شاليلا د زلفو سايه وان دی ١١ پورې خوا غوا لنګه ده تنديه مېرمن ئې پر کور نه شته ---  راووته تورسترګې ناوکېه ١٢ پوړونی مې ابی دی --- د خياله مې غبرګ کړی پر تندي دی ما به اتڼ وکړای --- دا ستا د بابا کلی رخشندي دی ١٣ په پزه دې د تور لونګ دانه ده دانه ده د کشمشو ---د کشمشو دانه څه بده خوږه ده ١٤ په څو به د غرمې تنور توديږي ليلا ورته ولاړه ---  تر مخ ئې رنګارنګ خولې بهيږي ١٥ په دې سپينه سپوږميه --- لويه خدايه ستن مې ورکه ده نريه که ستن مې را پیدا کې --- خالونه پې وهم د عاشقيه ١٦ په دې وچه واله کې --- موزي وويشتم د ځمکې داسې ټک ئې راکۍ --- لاليه تر قيامته مې په زړه کې ١٧ په غاړه د ستمبول دی  --- پېکی دې اړولی لور په لور دی تمامه شپه ياري کړې --- سهار په کلي ګرځې زما ورور دی ت ١٨ تربوره په نغري دې اوبه کښېوزه ترله ئې درڅخه يوړه --- تربوره ږيره وخريه برېت پرېږده ١٩ تر پاڼ لاندې مې سترګې تورولې چې پاڼ راباندې راغی --- منګلې مې په يار ولګولې ٢٠ تر څو چې د غرمې تنور تودېږي مستانه ورته ولاړه ---لالی مې ورته ګرځي خوشالېږي ٢١ ترخدای خدائې مې ځارکړې - اسمان ئې بې سکامودی درولی دا ستوري ګلمېخونه---دا لمر ئې ژېړی ګل پر غوړولی ٢٢ تر دې دېوال دې نته راښکاره کړه که دې مور ولاړه نه وای ---- نو ما به ستا د نتې ننداره کړه ٢٣ تر دې لا د بورې مځکه پسته ده مستانه پر بيده ده --- تر نور بدن ئې غاړه ښايسته ده ٢٤ تر دې لا د کابل مځکه پسته ده لالی باندې تېرېږي --- تر ګرد بدن ئې ږيره ښايسته ده ٢٥ تر دې نجلۍ مکاره بله نشته د رود په هغه غاړه --- لستوڼی ښوروی لاس په کې نه شته ٢٦ شاتوره توته مات دې شه ښاخونه اوښانو غرغړې کړې --- ځوانانو باندې واړول بارونه ٢٧ تور مار د کنډوالې بغل نيولی تور مار به ولاړ نه شي  --- تور مار د سپينې خولې لذت ليدلی چ ٢٨ چټې چې په پښو دې کړې چوټې ځوانان دې لېوني کړۀ ---- زاړۀ خواران دې واېستل د ګټې ٢٩ چوڼکی د غرو د سره ولاړېږي سترګې مړامې مه کړه ياري د مړامو سترګو ولاړېږي ځ ٣٠ ځلميه پګړۍ ښه تړه هنر دی يو خو به دې زده شي ---- بل د پېغلې پر نظر دی ٣١ ځوانه چې شاباز دې اوه تاره راځه چې سره ځونه  ---- ما مور و پلار پرې اېښي ستا د پاره ٣٢ ځوانه د مېلې دې مبارک شه چې زما وخواته ګورې ځوانه پر ځوانۍ دې برکت شه څ ٣٣ څه کم،څه کم ----  پر خپل غولي ولاړه يم کاته کم يار که مې نادان دی ----  د بل پر ښايسته به ئې ورنه کم خ ٣٤ خانه زمونږ خانه ----  دا ستا خاني دې خدای نه کي بېرانه ملکونه د رايت کړه  ---- د دښمن کلا دې وکښه د ميدانه ٣٥ خانه بې سترخانه  ---- دا ستا خاني دې خدای کي درويرانه غيرت دې ښکاره نکړ ----  پر سپين ميدان دې ونه کړه مړانه ٣٦ خوله دې د غاټول تر ګل نازکه ما ته دې را نکړه  ---- سبا به ئې چينجان وخوري يا ځمکه د ٣٧ دا پورې غر واښۀ دی  ---- دا سر ئې په لارۀ وهلی نه دی واوړئ نجونو واوړئ ----  تر لټو مېړو خال وهلی ښۀ دی ٣٨ د اتڼ کلا دې جوړه کړه په غرۀ کې د مېنې توان مې نه شته  ---- د تن وينه مې وچه شوه په زړۀ کې ٣٩ دا کلی د چا دی چې په دوه نامۀ ئې بولي دا سرئې زما څخه ورک دی-دا پای ئې زما ديارپه نامۀ بولي ٤٠ دا هلک د کومې چټې ورور دی دهغې چټې وروردی-چې امېل ئې ترڅنګ خيال ئې نوردی ٤١ د چيټ کميس مې غاړه خوږوينه زرغون مشدۍ راوړه -- زرغون مشدۍ راوړه ما ښه اېسوينه ٤٢ د سهار سترګه رڼا ده  ---- سپوږمۍ ورته ولاړه وارخطا ده تر تا ځار شم لاليه ----  پر نيمو شپو دې څه وړه خندا ده ٤٣ دله دله دله  ---- کوتره يم راغلې د کابله يا به کابل خپل کړم  ---- يا به راوړم د کابل ژېړه بلبله ٤٤ دم دی اغا دم دی په سرو زرو پيوند د خان چلم دی دا نل ئې د الماسو تمباکو ئې د لاچي لونګين پم دی ٤٥ دورې دورې دورې ----  بې دورې لور دې چېرې ورکوله لور وه د باچا وه  ---- و دا سپي موزي ته دې ولې ورکوله ٤٦ دورې دورې دورې ----  مردک لکه باران باندې اوري دا مردک خو ښۀ دی ----  سبا د مرغلرو باران اورې ٤٧ دوې دې نجونې دوې دي ----  د اتڼ نارې کوي سره ترلې دي د يوې د خيال کميس دی - د دا بلې زرغونې په پښو جستې دي ٤٨ دې زمونږ اسمان نيولي دي ګرزونه خاني د دروخان ده ----  پر اولس ئې غوړولي دي څنګونه ر ٤٩ راځئ چې نن د کونډې مېلمانۀ شو د کونډې يوه لور ده  ---- لاليه په ديدن بې ماړۀ نه شو ٥٠ راشه که دا خپل ويشتلی ګورې ويشتلی دې کاري دی  ---- شيرين بشر ئې نه شته پر له پورې ٥١ را ګډ به شي لوونه ----  راخوار به شي د ډېرو بشرونه ځنې په خواری خوار شوه ----  د ځينو په غاړه زنګ شو امېلونه

٥٣ زمونږ د ملا لورې خيالورې داسې يار چې ستا دی  ---- دا داسې يار به جوړ کم له کودرې ٥٤ زمونږ نجونې چوڼيا پوښې تر هغو به ئې ورنه کړو ----  چې د سروزرو ګمبتې کي سرپوښې ٥٥ زه نه ژاړم دا يار مې ژړوينه دکورو سرته پروت دی ----  دا تورې څوڼې اور رالګوينه  ژ ٥٦ ژېړ شې موزي ژېړ شې ----  دا زه خواره دې ولې ژړولم زه لښته د بادام وم  ---- د لندۍ په شان دې ولې کږولم ٥٧ سپېرکونډه پر شا تله پر مخ رالغښته دغه مې لالی جان دی ----  يوه بي بي لري بله ئې غوښته ٥٨ سترګې دې اهو دې ----  نامرادې پر سينه دې شوتالو دي يو شوتالو راکه نامرادې  ---- د رنځور سړي دارو دي ٥٩ سترګې واړه سترګې  ---- د سردارې سترګې سرې نغمې لرينه تندي واړه تندي دي ----  زما د جانان تندی د لمر شغلې وهينه ٦٠ سور کور مې وپوټی ته دی اوډلی د خسر زامن مې ډېر دي ----  ما ئې سرغنه پکښې نيولی ش ٦١ شاباز مې د دېرې وهل کېږي چې زما دغومبر ږغ شي  ---- ځوانان لکه کوترې راتوئېږې ٦٢ شين خال دې تر کلا رامعلومېږي بېحده ښايسته ئې ----  پر مخ دې کافران مسلمانېږي ک ٦٣ کرک پر کلا لوړ نارې وهينه زموږ خان ته وا راوزه ----  موزي دې د خانۍ هوا لرينه ٦٤ کلاته چې پر سر دې پالېزونه د نورو پالېز لاښ شو د مستې پالېز اوس کوي ګلونه ٦٥ کمره مېږ ولاړه پر ډبره ولاړه شه خوله راکه ----  نامينده شې د لوی باري د دره ٦٦ کميس مې تر لمنې ګلاګل دی د خيال کميس مې دا دی ----  چې اورونه لګوی هغه لا بل دی ٦٧ که تنګ دی د قبا لسوڼی تنګ دی اوس نه دراغوست کېږي ----  لاليه جانه څونه دې مړوند دی ٦٨ که رنګینه د کلا مځکه رنګينه زما جان ته وا راووزه ----  لاليه مواجب دې درې لګنه ٦٩ که کږه ده نن د غرۀ څوکه کږه ده په اسپو کې سمنده په نجونو کې خالداره ښايسته ده ٧٠ که ګرځي د ګمبتې سيوری ګرځي زماجان ته واراووزه- دلالي دې ښې کوزدې احوال دې ګرځي ٧١ کۀ ګردی دی ناکودک کاڼی ګردی دی رحمت پر پښتنو کړې ----  تر مشرو ئې دا کشر ګړندی دی ٧٢ که مسته ځي تختپول واله مسته ځي افرين په پښتنو کړي  ---- و دښمن ته په سلا کمر بسته ځي ل ٧٣ لاچي لونګه سر دې ولې تور دی دا سرمې داسې توردی- زمونږخان د سردارانو سره سپور دی ٧٤ لالی کلا وهي زړۀ ئې پوړه دی اغا په توره ږيره ----  زما جان په تورو څوڼو ورسره دی ٧٥ لومه لومه لومه ----  د سهار سترګه راوخته معلومه زما بلا پر يار کې ----  د يار بلا دې ګوښې پر نالونه ٧٦ لوی ټک دې د ظالم پر زړګي وشي چې پېغله نجلۍ غواړي ----  پر کور دې د مردکو باران وشي ٧٧ لیلکې چې ليلو ليلو دې نوم دی د اوښو سره مه ځه ----  ليلکې د اوښ تګ پۀ شواخون دی ٧٨ لېور مې ددې پورې کلي شپه دی احوال به ورلېږمه ----  دا ستا لالا خو تل له ما سره دی م ٧٩ ما ويل مرنجان به جوړومه لونګ به په کرمه ----  غوبل به د ځوانانو پر تړمه ٨٠ مجلس دی تر شاتوت لاندې مجلس دی ځوانانو پېغلې يووړې ----  لالی تر لاندې ناست ګل نرګس دی ٨١ مخ دې په خولې دی  ---- سردارې ليلا خوب دې د غرمې دی مخ د خولې پاک که  ---- شاهي مين راځي په اندېښنې دی ٨٢ مرم چکنه مرمه ----  دا ستا ارمان په زړۀ لرمه خاورو له بې نه وړم ----  بازار کې چکن ډېر دي رابې وړمه ٨٣ مستاني لونګۍ غوټه پر سر کيږده راځه په اتڼ کښېوزه ----  مستاني د دنيا کارونه پرېږده ٨٤ مستې نادرې تر دا غوټ کجک دې ځار شم خالورې ستا خوله د مرت ده د مرت په کلا تل د سپرو دوړې ٨٥ موزي د نوکرۍ د مبارک شه يوخال دې راجوړنه کړ-موزي مغزی دې مات شه ملا دې رګ شه ٨٦ مونږ داسې خواران نه يو  ---- چې به وږي ټولوونه مونږ اصيل نورزي يو ----  زاړۀ لونګ په نوو بدلوونه ٨٧ موږ سره ترلې يو ----  لاليه د يوۀ اکا ورېرې يو مجلس ته چې راووزو ----  لاليه يو تر بله ښايستې يو ن ٨٨ ناره مې ناره ده  ---- مستانه د منا سره بيده ده مه ئې ښورويه ----  مستانه مې مور نه لري سيه ده ٨٩ ناره مې پر ناره ده ----  دواړه لاس راواچوه پر غاړه دوست به وائې شاباس  ---- دښمن بۀ وایي تو لانت په دواړه ٩٠ نجلۍ په کوټوري کې اوبه راوړه اوبه د خاشو ډکې ----  نجليه پر ياري دې خاورې واوړه ٩١ نن مې دې موزي اطاق ليدلی دوې غنې ئې نجتې  ---- سربېره ئې کوسی پر اچولی ٩٢ نجليه چې اوربل روړې په شپالۀ کې ما ډېر غشي خوړلي  ---- دا ستا غشی مې جګ په لړمانۀ کې و ٩٣ واوړئ د هوا مرغانو واوړئ مسافر مې دورې تللی  ---- مرغانو په وزرو کې ئې راوړئ ٩٤ وته وته وته ---- محموته نجل مې ولوېده د توته په لاس ئې لاس بندی دی ----  په پلو پورې د سپينو زرو غوټه ٩٥ وختم د ژرندې پر موليه ما کور قسم خوړلی ----  لالي لره به غواړم سدوزيه ٩٦ ولې دې د خوبه ويښولم په کار دې زما خولګۍ وه  ---- نو دې ولې په بيدو نه مچولم هه ٩٧ هلکه چې پوچې مرغومې پيايې ما به خولګۍ درکړای ----  هلکه ته نادان يې کوربه وائې ٩٨ هلکه چې سپين موټې دې چاړه وه ما به خوله درکړای ----  هلکه خو رويباره دې ميره وه ٩٩ هلکه خدای دې واړوي وهلي قلمونه قلم نه ؤ نو څۀ ؤ ----  چېرې زه چېرې موزي خراپه خونه ١٠٠ هلکه چې شين خال دې په تندي کې موږ ولاړو تر هلمنده  ---- هلکه ستا لا زوړ عناد په زړۀ کې ١٠١ هم دی هم دی هم دی ----  د دوو مينو څه د غم بېلتون دی چې سرپرسروېږدکښېږدم- سروېږدمې دفراق په اوښکولونددی ی ١٠٢ يو وار که سر راکښته د اتڼه يو ساعت به سره کښېنو  ---- په دنيا کې ښادي نه شته بې د غمه ١٠٣ يوه ناره به وکم ----  دا بله ناره ستا پر خاتر باندې بل شی به ارمان نه کړم ----  که ما دا ستا مړوند کړ تر سر لاندې