۲- ابير

د پښتو ادب وتلي او منلي بابا ، لوی استاد علامه حبيبي، د « ابير » د اريايي ريښې تر څېړني مخکي، د دې ټکي د مانا په اړه داسي ليکي : « په پښتــــــــو خوشبــــويي دوا ته وايي، چي له څو اجزاوو څخه مرکبه سوې وي . په سنسکريت کي هم په دغه شکل يو خوشبويه پوډر سته، چي په ښو ورځو کي استعماليږي . »
لوی استاد، د « ابير » اصلي اريايي بڼه او په بېلابېلو ژبو کي د دغه ټکي د تعريب سوي جولې په تړاو داسي کاږي : « په عربي کي هم عبير سته . په پارسي کــــي هم د صندلو او ګلابو او مښکو څخه مرکبه دوا ده . پارسي کټ مټ عربي بڼه اخيستې ده، خو د پښتو عبير اصلي آريايي کليمه ده، او لکه اکثر فرهنګ ليـــــــکوونکي چي وايي عربي عبير هم له سنسکريت ابير څخه معرب سوی دﺉ . ځکه چي عربو د ډېرو دواوو نومونه له هنده په خپله ژبه کي قبـــــــــول کړي دي، لکه صنـــــــــدل د چنــــــدڼ معــــــــــــــــرب او نــــور . » ( حبيبـــــــــــــي، د پښتو لغاتو د تحقيق لاري، شل مقالې ۷، ۱۰۱) .